واژگان سربی یک پسر

لبش می‌بوسم و در می‌کشم می /   به آب زندگانی برده‌ام پی
نه رازش می‌توانم گفت با کس /  نه کس را می‌توانم دید با وی
لبش می‌بوسد و خون می‌خورد جام /  رخش می‌بیند و گل می‌کند خوی
بده جام می و از جم مکن یاد /  که می‌داند که جم کی بود و کی کی
بزن در پرده چنگ ای ماه مطرب  / رگش بخراش تا بخروشم از وی
گل از خلوت به باغ آورد مسند  / بساط زهد همچون غنچه کن طی
چو چشمش مست را مخمور مگذار /  به یاد لعلش ای ساقی بده می
نجوید جان از آن قالب جدایی  / که باشد خون جامش در رگ و پی
زبانت درکش ای حافظ زمانی  /  حدیث بی زبانان بشنو از نی

نفس گرمش
       لحظه هایم را
       رویاهایم را
       و خواب هایم را
                         می تراود

لبخند قشنگش
       ذره های تنم را
       سلولهای مغزم را
       و حفره های قلبم را
                         می فشارد

نگاه نافذش
       موهای تنم را
       استخوانهای بدنم را
       و لبان و دهنم را
                         می لرزاند

یاد سبزش
       ته دلم را
       نای و مری ام را
       و خطوط عصبی ام را
                         می نوازد

و وجود نابش نیز
       چشمانم را
       دستانم را
       و زبانم را
                         می کشاند.

I can't take my eyes off you
I can't take my eyes...

I can't take my mind off you
I can't take my mind...
My mind...my mind...

غلام نرگس مست تو تاجدارانند	خراب باده لعل تو هوشیارانند
تو را صبا و مرا آب دیده شد غماز	و گر نه عاشق و معشوق رازدارانند
ز زیر زلف دوتا چون گذر کنی بنگر	که از یمین و یسارت چه سوگوارانند
گذار کن چو صبا بر بنفشه زار و ببین	که از تطاول زلفت چه بی‌قرارانند
نصیب ماست بهشت ای خداشناس برو	که مستحق کرامت گناهکارانند
نه من بر آن گل عارض غزل سرایم و بس	که عندلیب تو از هر طرف هزارانند
تو دستگیر شو ای خضر پی خجسته که من	پیاده می‌روم و همرهان سوارانند
بیا به میکده و چهره ارغوانی کن	مرو به صومعه کان جا سیاه کارانند
خلاص حافظ از آن زلف تابدار مباد	که بستگان کمند تو رستگارانند